Masseria Starnali|maresa|wit

We zijn niet echt van de beurzen. Vaak grote hallen, vaak nogal ongezellig. Deze keer een enorme (echt enorm!) soort van groothandel voor marmer.. Veel keuvelen. Veel afkeuren. Dat weet je dan al na een slok. Een deel van het ervaren zijn is dat je leert niet toch een kwartier te blijven hangen omdat het zo zielig lijkt, en onbehoorlijk van jouw kant, om niet alle tien flessen door te proeven. Na twintig jaar beurzen zeg je vriendelijk dankjewel na de eerste. Na twintig jaar heb je nooit meer dan een seconde of tien nodig om te oordeel te vellen. ’t Is nog veel minder, eigenlijk. Het moment komt daar dat je ‘jouw’ boeren herkent aan hun kop. Ofwel uitstraling. Vleck-uitstraling, nou nou….
Die beurs dus, einde dag, en ik had hem al even in de gaten. Supervriendelijke man, zijn moeder ook achter de tafel, druk met een haakwerkje. Van een afstand ook normale etiketten, in tegenstelling tot menig ‘natuur-schreeuwlelijkheid’. Gewoon goed lettertype. Dit moest. Langzaan naderden we z’n tafel. Een Amerikaanse ‘vertegenwoordiger’, vaag bekend, trok ons aan onze trui (jasjes doen we niet), hè bah. ‘How are you, looking great!!!!!’. En na vijf minuten prietpraat draai ik me om en ze zijn verdwenen, ‘mijn’ boer en z’n moeder. Smoor in, verdikkie. Maar wonder, hij was wat vergeten, kwam terug, ik sprak ‘m aan, en de flessen kwamen weer op de tafel. Magic! Dit was ‘m dus, die van deze beurs, hiervoor reden wij hier naartoe. Campanië hadden we nog niet, Druif Falanghina is een groot favoriet, Aglianico ook. Het bestaat nog, een wijnmaker die drie (!) wijnen maakt, al decennia. Een wit, twee rood. Nou proef en drink maar een keer, deze enige vondst van 2025 op onze eerste Vinitaly en offs. O ja, vergeet ik bijna te zeggen, Luigi neemt de tijd. Wit zeker drie jaar, rood zo maar zeven, voordat hij het verkoopt. Het lijkt zo logisch, we wisten het niet, maar toch wisten we het wel, ergens.